Britse universiteiten overwegen Amerikaanse becijfering

Op basis van berichtgeving in The Australian meldt The Economist dat acht Britse universiteiten het zogenoemde “1st/2.1/2.2”-model willen stopzetten. In het traditionele Britse model krijgt de beste 10 à 20 procent van de studenten een ‘1st’, de meerderheid van de studenten krijgt een ‘2.1’ (spreek uit: ‘two-one’) en de zwakste studenten krijgen een ‘two-two’of een ‘3rd’. Deze laatste groep is aan topuniversiteiten vrij klein, maar kan groter zijn aan minder vooraanstaande universiteiten.

Hoewel werkgevers op papier naar de volledige cijferlijst van afgestudeerden mogen vragen, gebeurt dit in de praktijk vrijwel nooit. Daardoor hebben werkgevers moeite om de academische prestaties van de grote groep 2.1-studenten met elkaar te vergelijken.
Een argument vóór het huidige systeem dat The Economist noemt is dat het zwakkere studenten aanmoedigt om toch een 2.1 te halen, aangezien de meeste aantrekkelijke vacatures tenminste een 2.1 eisen. Een onderzoek van Yale suggereert eveneens dat het Britse systeem aanmoedigt tot harder werken. Zo zouden ook goede studenten bereid zijn om extra hard te werken om zich met een 1st als absolute top te onderscheiden van gemiddelde studenten.

Een voorwaarde voor deze positieve prikkel tot hard werken is echter wel dat alle examens eens per jaar tegelijk plaatsvinden, zodat de gemiddelde student niet na enkele goede cijfers in een vroege examenperiode op zijn lauweren kan gaan rusten tijdens een later examenperiode. Universiteiten als Oxford en Cambridge, die eens per jaar examens hebben, zouden hierom niet staan te trappelen om hun becijfering aan te passen, in tegenstelling tot het toenemende aantal Britse universiteiten met meerder examenperiodes.