DIS 2010: schaatsen, klompen schilderen en netwerken

Voor het vijfde achtereenvolgende jaar organiseerde de Nuffic afgelopen zaterdag de DIS. Tweeduizend internationale studenten kwamen naar het World Forum in Den Haag. Sommigen in volle bussen gesponsord door hun universiteit of hogeschool, anderen op eigen houtje. Alaa El Hawwary uit Egypte stapt net lachend de kunstijsbaan af. Hij studeert voedselveiligheid in Dronten. Zijn dag kan al niet meer stuk, vertelt hij met een grote glimlach. “Ik heb andere Egyptische studenten ontmoet, en ik heb voor het eerst geschaatst”.

De Haagse onderwijswethouder Ingrid van Engelshoven sprak de studenten toe. “Hoewel sommige politici iets anders beweren, verrijkt jullie aanwezigheid ons land”, benadrukte zij. Een andere spreker, de Singaporese alumnus Sharon Goh Puay Ngee gaf de studenten als tip mee om te proberen in Nederland hun hoofd boven het maaiveld uit te steken door bijvoorbeeld aan wedstrijden mee te doen. Ze won zelf een design-wedstrijd voor studenten in Nederland, waardoor ze naar eigen zeggen makkelijker een baan vond.

De kans op een baan in Nederland was een populair onderwerp. Zo stonden studenten te dringen bij workshops over dit onderwerp. Bij een workshop over de Nederlandse regelgeving rondom werk en verblijfsvergunningen staken bijna alle aanwezige studenten hun hand op na de vraag: “Wie wil er in Nederland blijven werken na deze studie?”

Voor Mary Alice Bamusiime uit Rwanda geldt dat niet. Ze studeert rural development aan Van Hall Larenstein om haar baankansen in Rwanda te vergroten, en zo een betere toekomst te bieden aan haar twee kinderen van een en drie. Ze is vooral naar de DIS gekomen om te netwerken. En dat is al aardig gelukt, zegt ze. Ook heeft ze op de DIS opgevangen dat de regering van plan is te gaan bezuinigen op beurzen voor studenten uit ontwikkelingslanden. Dat vindt ze een heel slecht plan. “Ik hoop dat het niet nodig is”, zegt ze, “maar als er dan toch bezuinigd moet worden kan de regering misschien uitzonderingen maken voor landen die er echt slecht aan toe zijn, bijvoorbeeld na een oorlog.”