Nederland staat niet alleen in verblijfseis bij meeneembare stufi

Net als Nederland bieden Duitsland, Denemarken, Zweden, Finland en Noorwegen studenten de mogelijkheid om studiefinanciering te krijgen voor een opleiding in het buitenland. Om misbruik van de regeling door studenten uit andere EU-landen  te voorkomen, hebben zij daar de voorwaarde aan verbonden dat de student in de voorafgaande periode een minimum aantal jaren in hun land moet hebben gewoond. In Duitsland is dat de drie jaar voor aanvang van de studie in het buitenland, in Denemarken gaat het om twee van de voorafgaande tien jaar en in Finland, Zweden en Noorwegen om twee van de vorige vijf jaar.

De Europese Commissie heeft Nederland, dat met een drie-uit-zes-eis niet de strengste voorwaarde stelt, vorig jaar aangeklaagd bij het Europese Hof van Justitie. Omdat Nederlanders gemakkelijker aan deze verblijfseis kunnen voldoen dan anderen, zou er sprake zijn van discriminatie. Nederland vindt dat er sprake is van een objectief criterium en krijgt in de rechtszaak steun van Duitsland. Desgevraagd lieten de overige landen met meeneembare studiefinanciering weten te vrezen voor de gevolgen als de Europese Commissie in het gelijk wordt gesteld – met uitzondering van Noorwegen, dat niet tot de EU behoort. Reuvers verwacht dat zij meeneembare studiefinanciering afschaffen, als de verblijfseis niet is toegestaan. Er lijken geen alternatieven voorhanden om studenten uit te sluiten die geen band hebben met het land.

Reuvers concludeert in haar scriptie dat de Europese Unie tegen een dilemma aanloopt. Enerzijds wil de EU mobiliteit van studenten bevorderen. Maar als het Europese Hof van Justitie de verblijfseis discriminerend vindt, bemoeilijkt het lidstaten om een stimuleringsmaatregel als meeneembare studiefinanciering in stand te houden.