Van Utrecht naar Amerika

Ik moest een Graduate Record Examination doen en uitgebreide essays schrijven. Gelukkig kreeg ik van een aantal medestudenten op UC hierover advies, en ik slaagde. Eindelijk was ik zover om voor het eerst in mijn leven naar Amerika te gaan. Ik was ontzettend zenuwachtig: zou UC me wel goed genoeg hebben voorbereid op mijn PhD werk? En hoe zou het zijn om in Amerika te wonen?

Gelukkig viel het mee; inmiddels woon ik al ruim 5 jaar in Amerika en heb ik het reuze naar mijn zin. Ik merkte dat mijn UC achtergrond heel goed hielp om overal over mee te kunnen praten in het interdisciplinaire veld van de neurowetenschap. Brandeis was aantrekkelijk omdat het een PhD programma had in neurowetenschap met een sterke wiskundige basis, en er werkten interessante professoren.

In de VS maakt een Master's deel uit van een PhD (samen 4-7 jaar), en dus kon ik zo met mijn Bachelor van UC in instromen. De eerste twee jaar had veel lessen naast het onderzoek. Het onderzoek in mijn neuroscience programma bestond uit 4 lab rotaties, waarbij je 9 weken in ieder lab doorbrengt. Aan het eind van het jaar hebben de meeste studenten dan een promotor gevonden. Het is een mooie manier om je horizon te verbreden, en je promotielab goed te leren kennen voordat je je er voorgoed mee verbindt. Daarnaast ben je door het volgen van vakken verbonden met een class, waardoor je meteen een sociale groep hebt en niet alleen bent als promovendus. Ik zie mijn klasgenoten nu nog steeds op conferenties!

Na een jaar op Brandeis ging mijn lab verhuizen naar de University of Pennsylvania in Philadelphia, dus kon ik mijn boeltje weer pakken voor een tweede verhuizing. De University of Pennsylvania bleek ook een fijne plek – lang niet zo competitief als ik had gevreesd, en Philadelphia is een leuke stad. Wat ik misschien nog wel het meeste op prijs stel hier in de VS is de gedrevenheid van iedereen: de professoren, de studenten, en zelfs de mensen in de balletlessen die ik in mijn vrije tijd volg. Je hoeft je nooit te vervelen!