Over een aardbeving, internet en twitter

Je eerste reactie is dat je droomt, maar als je dan een beetje meer wakker bent merk je dat je bed wel degelijk staat te schudden. En er inderdaad iets helemaal fout is. Op dat moment gingen bij mij alle alarmbellen af en dacht ik maar aan één ding: het huis uit!

Ik rende mijn slaapkamer uit, voelde de vloer van de eerste verdieping van mijn huis bewegen – net alsof ik op een schip liep – en ik zag de gordijnen en de lamellen voor de ramen hevig heen en weer gaan. Ik rende de trap af, deed de deur open en ging de tuin in. Mijn overburen kwamen op hetzelfde moment naar buiten en we bevestigden over en weer dat het een aardbeving was. En een stevige! We hoorden een politieauto met sirene rijden en voor mijn overbuurman was dat het ultieme bewijs. De beving was echt.

Daar sta je dan. In je pyama, op blote voeten, in de tuin. Koud is het maar zelden in Mexico en ook om half drie in de nacht kan je rustig een tijdje op blote voeten in je tuin doorbrengen. Ik bedacht me dat, als het huis zou instorten, ik dus precies helemaal niks meer zou hebben. Alleen mijn pyama. Een kledingstuk waar ik normaal weinig waarde aan hecht maar dat nu ineens heel waardevol werd. Ik zag boven achter het raam de lamellen nog steeds heen en weer gaan en wist dat het vooralsnog niet afgelopen was. Een minuut of vijf laten kwamen ze tot rust.

Al gauw hoorde ik in de verte meer sirenes en daarna ook helicopters die anders op dit tijdstip nooit rondvliegen. De stad was dus duidelijk in staat van paraatheid. Zin om te slapen had ik niet en ik opende mijn computer om op internet te zoeken naar informatie. De krant “El Universal” biedt op haar internetpagina van minuut tot minuut het laatste nieuws aan en ik was benieuwd hoe lang het zou duren tot er iets zou verschijnen over de beving. Na vijf minuten was er al een berichtje. Het episch centrum lag in de staat Oaxaca en er was nog geen schade geconstateerd.

Net als in de Nederlandse internetpagina´s kan je ook in Mexico op berichtjes reageren en bijna direct kwam er een stroom reacties op gang. Met soms redelijk tegenstrijdige berichtgeving: “Ik woon in de wijk “San Angel” en hier was de schok héél erg. Ik hoor ook ambulances en auto-alarmen. Maar verder is het rustig”. En een ander: “Tot nu toe nog geen naschokken, ik ga weer slapen”. Mensen hebben blijkbaar behoefte om dit aan de anonieme buitenwereld te melden. En dan, om 3.15 meldt iemand: “Het eerste tragische incident is gemeld. Félipe Calderon (de president) heeft de beving overleefd”. Humor!

Om 3.18 meldt de krant “El Universal” via haar website dat de burgemeester van de stad een Twitterbericht heeft geplaats waarin hij bevestigt dat helicopters een eerste inspectie hebben verricht en er inderdaad geen schade is.  Ik open mijn twitter, zie het bericht en zie ook een reactie van een andere twitteraar: “hij zegt ook dat hij de corruptie aan het bestrijden is!” Nog meer humor, geweldig! Het is nu 4.40 uur, deze column is af en ik probeer nog wat te slapen.

Hans Dieleman