Werk gaat door dankzij internet

Het is wachten in onzekerheid: stilte voor de storm in de vorm van de echte grootschalige epidemie,  of stilte als onderdeel van een periode die met een sisser afloopt? Het gevaar is dat je bij het uitblijven van nieuwe feiten beetje bij beetje in het tweede gaat geloven en minder voorzichtig wordt.  De discussie verplaatst zich nu naar de enorme economische gevolgen en naar het gebrek aan water. In verschillende delen van de stad komt er regelmatig geen water uit de kraan omdat de voorraden simpelweg ontoereikend zijn en de pompen dan automatisch stoppen. Maar hoe kun je mensen oproepen om hun handen regelmatig te wassen als er geen water is?

De communicatie tussen de universiteiten en hun medewerkers gaat door dankzij de mail. Van de UAM ontving ik een mail waarin werd aangekondigd dat de eerstvolgende faculteitsraadvergadering gepland staat om “10 uur ´s ochtends op de eerstkomende werkdag”. Opvallend is dat niet wordt gezegd: komende woensdag 6 mei, de dag waarop de universiteiten in principe weer open gaan. Hier zit dus een impliciete erkenning van onzekerheid in, hetgeen me realistisch lijkt.

Ook ontving ik een mail van het Nationale Systeem van Onderzoekers (Sistema Nacional de Investigadores, SNI). Elke onderzoeker die deel uitmaakt van dit systeem wordt geacht tussen 20 en 30 april zijn of haar jaarlijkse verslag van activiteiten in te leveren. Dit gebeurt via het uploaden van de informatie naar een website van Conacyt, de  Nationale Raad van Wetenschap en Technologie. De melding was dat de periode en de deadline niet veranderd zijn. Niet onlogisch omdat dit een geautomatiseerd systeem is dat je vanaf elke computer met internetaansluiting kan bereiken. Dus geen excuses hier, gewoon op tijd je verslag van activiteiten inleveren!

De Nationale Raad is ingesteld omdat Mexico universiteiten en onderzoekers kent van allerlei niveau en ook van geen niveau. Er zijn gerenommeerde instituten en echte fake-universiteiten die toch de naam ´universiteit´ mogen dragen. Om het kaf van het koren te scheiden is er een nationaal systeem waar je geaccepteerd worden op basis van een aantal meer objectieve kwaliteitsnormen zoals aantal en type  publicaties, projecten, etc.  Wil je iets weten over ´het niveau´ van een onderzoeker dan is het dus effectiever om te vragen of deze deel uitmaakt van het SNI dan om te vragen waar hij of zij werkt.

Terug naar de griep en het werk dat doorgaat. Met mijn collega´s van de UACM ben ik betrokken bij een onderzoeksaanvraag voor een samenwerkingsproject met de Vrije Universiteit van Berlijn. De deadline is 15 mei en uiteraard werken we gestaag door aan het voorstel, maar nu geheel via internet. Het werkt helemaal niet slecht, te meer daar niemand op dit moment collegeverplichtingen heeft.

Tenslotte kreeg ik via mail nog een uitnodiging tot het bijwonen van een afgelaste toneelvoorstelling(!).  Jawel, de voorstelling is afgelast maar de acteurs wilden toch dolgraag hun voorstelling geven, maar nu voor een select gezelschap van critici, vrienden en intimi.  En hier zag ik alweer een normaal onderdeel van de Mexicaanse cultuur binnensluipen. In Mexico is alles mogelijk, vooral het onmogelijke. Toneelvoorstellingen verboden? Welnu, dan maken we al het publiek onderdeel van het toneelgezelschap. Dit was exact wat in de mail werd gevraagd: zeg bij de deur dat je onderdeel bent van ons gezelschap, want anders mag je niet naar binnen!

Hans Dieleman

Hans Dieleman werkt als hoogleraar in het Studiecentrum voor Urban Studies van de Universidad Autónoma de la Ciudad de México (Centro de Estudios sobre la Ciudad-UACM) en als gasthoogleraar in het Departement “Milieu” van de faculteit Ontwerpen van de Universidad Autónoma Metropolitana (Depto. de Medio-Ambiente, CyAD, UAM), beide gevestigd in Mexico-stad.