Geen vrolijk onderwerp, maar wel belangrijk

Als je in Seoul rondreist met de metro zal je misschien opvallen dat op sommige perrons ineens klassieke muziek klinkt uit de speakers bij het naderen van een trein. De muziek moet mensen met zelfmoordgedachten kalmeren en doen besluiten om niet voor de metro te springen. Ook zijn afgelopen jaren meer schermen neergezet tussen het perron en de rails zodat niemand voor een rijdende trein kan springen. Hieruit blijkt dat de overheid het aantal zelfmoorden wil terugdringen met hele praktische maatregelen.

Korea heeft een groot probleem. Het land kent het hoogste aantal zelfmoorden van alle OESO-landen. In 2008 waren er 24 zelfdodingen op elke 100.000 inwoners. In een land met vijftig miljoen inwoners betekent dat, dat elk jaar twaalfduizend mensen zichzelf van kant maken.  Dat is natuurlijk al een schrikbarend hoog aantal. Daar komt nu bij dat er steeds meer hele jonge kinderen zelfmoord plegen. Volgens het Koreaanse ministerie van Onderwijs is zelfmoord doodsoorzaak nummer een onder kinderen van de lagere en middelbare school. In 2010 waren er 53 scholieren in de leeftijd van 12 tot 15 en 90 scholieren tussen 15 en 18 die zichzelf van kant maakten. Drie kinderen zaten nog op de lagere school. In totaal tellen we dus 146 scholieren die zelfmoord pleegden in 2010 en dat aantal stijgt elk jaar.

Volgens onderwijsdeskundigen plegen scholieren zelfmoord omdat zij depressief en ongelukkig zijn als gevolg van slechte resultaten op school of vanwege moeilijke familieomstandigheden. Het is algemeen bekend dat Koreaanse kinderen naast de reguliere schooltijden, nog uren in de avond doorbrengen op ‘hakwons’ om bijles te krijgen in Engels en wiskunde of in een ander vak waarvan de ouders denken dat hun kroost er in bijgeschoold moet worden. In een zeer competitieve samenleving brengt dit een behoorlijke druk met zich mee voor het kind, dat nauwelijks de tijd krijgt om gewoon te spelen en kind te zijn.

De Koreaanse autoriteiten kondigen voor het eerst maatregelen af om het aantal zelfmoorden terug te dringen. Zo worden er crisiscentra opgericht op alle lagere en middelbare scholen en distribueert het ministerie handboeken onder docenten om signalen voorafgaand aan zelfmoord te herkennen.

Ook de Koreaanse topuniversiteit KAIST is onlangs in opspraak geraakt. Sinds het begin van het jaar hebben vier studenten zelfmoord gepleegd. Professoren en medestudenten beweren dat het nieuwe beleid – studenten krijgen een beurs, maar moeten alles terugbetalen als hun score daalt of onder een bepaald minimum komt – en de grote druk die daarmee gepaard gaat, heeft bijgedragen aan de zelfmoorden.

Een ding staat vast. Er is in Korea nog steeds te weinig aandacht en erkenning voor depressiviteit als een serieuze ziekte. Een student die zich eenzaam voelt en niet om kan gaan met de enorme druk die op hem wordt uigeoefend, kan nergens heen met zijn probleem. Hij durft ook geen hulp te zoeken, bang dat hij voor gek wordt verklaard. De algemene reactie uit de omgeving is dat drank de oplossing biedt. Drink een glaasje soju, Koreaanse jenever, en morgen is alles beter. Helaas niet de oplossing voor 146 scholieren. Voor hen bracht alcohol niet de nodige heil.

Eun-mi Postma