Na Egypte en Libië, Noord-Korea?

De grote drijvende kracht achter de opstanden in Noord-Afrika was de inzet van sociale media, zoals Facebook en Twitter. Helaas is in Noord-Korea toegang tot internet alleen weggelegd voor de elite. De gewone burger kan niet eens vrij reizen van stad A naar stad B zonder officiële toestemming van de autoriteiten, laat staan gebruik maken van internet. Dus het is onmogelijk voor de Noord-Koreanen om zich te organiseren.

Toch is er kans dat Noord Koreanen wel degelijk geïnformeerd zijn over de historische revoluties in Egypte en Libië, niet via internet maar via ballonnen.

Jaren geleden was ik getuige van de oplating van enorme witte heliumballonnen vlakbij de grens met Noord-Korea. Aan de ballonnen waren kleine korte golf radio’s opgehangen, zodat de Noord-Koreanen toegang zouden krijgen tot informatie anders dan de dagelijkse propaganda van het regime. Deze acties, georganiseerd door Zuid-Koreaanse mensenrechtenorganisaties, werden vaak geblokkeerd door de Zuid-Koreaanse politie. Zuid-Korea wilde vooral niet op de gevoelige tenen van Kim Jong-il trappen.

Sinds Lee Myung Bak aan de macht is, is er een heel andere wind gaan waaien. Nu zijn het de Zuid-Koreaanse militairen zelf die ballonnen inzetten om een lokale opstand uit te lokken. Sinds de Noord-Koreaanse aanval op Zuid-Koreaans eiland Yon Pyong – waarbij voor het eerst sinds de Korea-oorlog burgerslachtoffers vielen – hebben de militairen via de ballonen drie miljoen folders naar Noord-Korea gestuurd met het nieuws over Egypte en Libië. Aan de ballonnen zijn nog eens tienduizend pakketjes vastgemaakt met rijst, medicijnen en radio’s. De BBC was erbij.

Aangezien Noord-Koreanen kunnen denken dat het voedsel is vergiftigd zit er ook een briefje bij: ‘You may consume these food pacakages. They are safe to eat. If you don’t believe it, have your domestic animals eat them first. Do not consume the packages if the dates on the packages have expired’.  

Volgens een Zuid-Koreaans parlementariër Song Young Sun is een Noord-Koreaanse opstand niet uitgesloten. “Niemand had gedacht dat het mogelijk zou zijn dat de leiders in Egypte en Libië verdreven zouden worden door burgers. Zoiets kan ook gebeuren in Noord-Korea.”

Ik heb mijn bedenkingen of een dergelijke actie echt iets zou uithalen. De Noord-Koreanen hebben geen wapens en zijn te verzwakt om zich te kunnen organiseren. Zelfs de ballonnen zullen daaraan niet kunnen bijdragen. Ik vrees dat een revolutie in Noord-Korea een droom blijft.

Eun-mi Postma