Noord-Korea? One big joke!

Op tv zie je beelden van Noord-Koreaanse soldaten die oorlogstaal uitslaan naar Amerika, vijand nummer één. Noord-Korea respecteert de wapenstilstand niet meer die in 1953 werd getekend, en sindsdien heeft gezorgd voor enige rust en stabiliteit op het schiereiland.

De dreiging vanuit het noorden spat van het televisiescherm. Wat een contrast met wat ik voel en ervaar tussen de gewone man op straat. Of zijn wij allemaal struisvogels, steken we onze kop in het zand en doen we alsof er niets aan de hand is?

Feit is dat ik steeds flash backs krijg als het om Noord-Korea gaat. De staat heeft raketproeven uitgevoerd en de VN Veiligheidsraad komt met spoed bijeen om deze proeven te veroordelen. Goh, waar heb ik dat eerder gehoord? Juist, in 2006, toen Noord-Korea ook al een raket afschoot. Deze herhaling van zetten is iets wat de Zuid-Koreanen al meer dan een halve eeuw meemaken. Zij leven al zo lang onder de dreiging, dat zij de maffe streken van Noord-Korea niet langer serieus nemen.

‘It’s one big joke’, zegt een van mijn medewerkers. Niemand gelooft echt dat er een oorlog uitbreekt. De meeste Koreanen ergeren zich aan deze aandachttrekkerij van Noord-Korea.‘Buitenlanders krijgen een verkeerd beeld van Zuid-Korea, ze denken dat het er levensgevaarlijk is en dat er elk moment een bom kan vallen.’

Noord-Koreaanse diplomaten zijn begenadigde onderhandelaars. Door steeds weer dreiging te creëren krijgen zij wat ze willen: hulpgoederen en geld. Het meest gesloten land ter wereld heeft niets te verliezen. Het heeft geen vrienden, maar wil ook geen vrienden. Noord-Korea bestaat juist bij gratie van de dreiging van buitenaf. In het land waar iedereen in het leger moet dienen en het leger voor alles gaat, zou zij haar bestaansrecht kwijt zijn als er geen directe vijanden, zoals Amerika en Zuid-Korea zouden zijn.

Juist als de wereld weer opschrikt van een raketproef, voelt het Noord-Koreaanse regime zich als een vis in het water en kunnen de onderhandelingsrondes weer beginnen. Want niemand wil dat Noord-Korea, een kat in het nauw, rare sprongen gaat maken. Niemand wil dat het regime instort en chaos in de regio creëert met een stroom aan vluchtelingen.

De gemoederen hier worden niet beziggehouden door Noord-Korea, maar door de recente zelfmoord van voormalig president Roh Moo Hyun, de meest vooruitstrevende president die dit land ooit heeft gekend. In lange rijen staan de Koreanen opgesteld met witte chrysanten in de hand om bij zijn portret de laatste eer te bewijzen. Indrukwekkend. Studenten die in tranen uitbarsten bij het zien van zijn portret. Ik krijg een brok in mijn keel.

Roh kwam in 2003 aan de macht, mede door studenten die hem steunden via blogs op internet. Roh en zijn familie werden ervan verdacht smeergeld te hebben aangenomen van een rijke zakenman. Hij heeft altijd ontkend, maar juist de man die de strijd had aangebonden om de corruptie in zijn land uit te roeien, kon de druk van de media en het justitieel onderzoek niet meer aan en is van een rotsblok afgesprongen, zijn dood tegemoet.

Eun-mi Postma