Passie of obsessie?

De kranten staan er elke dag bol van en de hoogste maatschappelijke status in deze samenleving is toch wel die van de professor. Ha, denkt u dan, maar daar is toch helemaal niets mis mee? Daar zouden wij hier in Nederland best een paar grammetjes meer van mogen hebben, wat zeg ik, een paar pondjes meer. Maar de vraag is of we niet eerder van een obsessie moeten spreken. Van alle OESO landen geven de Koreaanse ouders het meeste geld uit aan onderwijs, met name voor de bijlessen voor hun zoon- of dochterlief gedurende hun middelbare schoolperiode. In het dagelijkse leven betekent dit dat de Koreaanse scholieren zich tot in de late uurtjes buigen over wiskunde en Engels, om zich op dat ene moment suprême voor te bereiden: de toelatingsexamens. De eerste belangrijke stap naar Korea’s topuniversiteiten.

Aanstaande donderdag is het dan zo ver. Dan vinden de landelijke examens plaats en houdt het land zijn adem in. Letterlijk. Tussen negen en tien uur ’s ochtends blijven zelfs de vliegtuigen aan de grond om de luistertoetsen niet te verstoren. Mocht je je verslapen, geen nood, politieauto’s staan klaar om je in allerijl naar de examenzaal te brengen. Hoe fantastisch deze nationale solidariteit ook klinkt, het heeft ook een keerzijde. De druk om te presteren is enorm en voor sommigen ondraaglijk. Met fatale gevolgen. Elk jaar rond de examenuitslagen is er een piek in het aantal zelfmoorden. Een concreter bewijs dat er iets mis is met het onderwijssysteem, bestaat er niet. Gelukkig wordt er veel gesproken over het toelatingssysteem en hoe dit te veranderen. Dat verklaart de vele discussies in de media. Daarin wordt regelmatig het Nederlandse onderwijssysteem aangehaald als rolmodel in de zoektocht naar een andere en betere structuur.

Foto: Ahn Young-joon 

Afgelopen week had ik het grote genoegen om Jo Ritzen te ontvangen op het net geopende spiksplinternieuwe Neso kantoor (zie ook het artikel over de opening op deze site). Hij vertelde mij dat hij tijdens zijn wandeling op een tempelcomplex enkele moeders had ontmoet die bij een Boeddha baden voor het slagen van hun kinderen. Dezer dagen is dat geen ongewoon beeld. De tempels stromen vol met biddende moeders. Voor een nuchtere buitenstaander doet dit fenomeen wat vreemd aan en rijst de vraag of je hier mag spreken van een nationale passie of een openbare obsessie.

Eun-mi Postma