The sky is high and the cows are fat

Het is nauwelijks te bevatten hoe snel de tijd voorbij gaat, want de opening kan ik mij herinneren als de dag van gisteren. Niet in de laatste plaats vanwege een kleine culture clash op die dag. Na de openingsceremonie had minister Verhagen nog een afspraak staan met zijn counterpart, de Koreaanse minister van Buitenlandse Zaken. Hoewel de motor van een zwarte limousine al draaide om hem direct naar zijn volgende afspraak te brengen, besloot Verhagen te gaan lopen. Het was prachtig weer en het ministerie was immers maar een kwartier lopen van het Neso kantoor. Maar iedereen aan Koreaanse zijde, stond aan de grond genageld. Een minister, die wil gaan lopen? Dat was toch ongehoord en zeker niet conform het protocol…

Nuffic Neso Korea bestaat nu drie jaar en wat is er veel gebeurd! Gisteren is de derde editie van het Orange Tulip Scholarship programme gelanceerd, ter waarde van 200.000 euro. Daar kunnen 28 Koreaanse studenten van profiteren. Opnieuw dankzij alle Nederlandse instellingen en bedrijven die op deze manier Koreaanse studenten sponsoren. Nog los van al onze activiteiten, zijn het vooral de mensen die je bij blijven. Zo herinner ik mij heel goed een Koraanse scholier, net 19 geworden die zich had aangemeld voor een driejarige bachelor opleiding in Groningen. Hij volgde Nederlandse taalles op het Neso kantoor en was vastbesloten in Nederland te gaan studeren. Pas nadat hij was aangekomen bij de Rijksuniversiteit Groningen, informeerde hij zijn ouders. Hij had geen financiele steun van zijn ouders nodig, want hij had een studiebeurs van RUG gekregen! Een jaar later kreeg ik een mail van hem, helemaal in het Nederlands. Hij schreef dat hij het geweldig naar zijn zin had daar in het noorden en hoe blij hij was dat hij voor Nederland had gekozen. ‘De mensen zijn gezellig hier’. Een student naar mijn hart! Iemand die vastberaden en zelfstandig is, hard studeert en zijn eigen levenspad uitstippelt.

Iemand anders die mij altijd zal bij blijven is de voorzitter van onze alumniclub, professor Kang. Hij haalde zijn PhD aan de VU in 1985. Kang studeerde destijds in het Nederlands en hij spreekt nog steeds perfect Nederlands. Zijn vrouw had haar goede baan in Korea opgegeven om haar man naar Nederland te volgen. Het betekende wel een enorme ommezwaai voor haar. Niet alleen was haar man student, dus hadden ze nauwelijks een inkomen om van te leven, maar ook werd zij huisvrouw en er waren bijna geen andere Koreanen in Nederland. Kang had destijds een studiebeurs ontvangen van de Nederlandse overheid. Na zijn promotie ging hij aan de slag als docent aan de universiteit van Leiden. Hij gaf daar lessen filosofie in het Nederlands. Maar het salaris weigerde hij. Hij was de Nederlandse regering zo dankbaar dat hij op deze manier wilde ‘terugbetalen’. Zijn vrouw was misschien minder blij met zijn besluit, maar ik vind het een ongelooflijke daad van dankbaarheid, die je vandaag de dag zelden ziet. Als voorzitter van onze alumniclub is hij mij dierbaar, maar zeker ook als mens.

Ik hoop komende jaren kennis te maken met nog meer bijzondere studenten en alumni. Het zijn de verhalen van deze mensen die mijn herinneringen zullen blijven kleuren. Kleurrijke personen, zo gevarieerd en fel als de herfstkleuren, die de bergen kleuren in Korea.