"Those are Rietveld chairs!"

Nu stond ik daar met een delegatie van zeven Koreaanse mannen, hoge ambtenaren en de Koreaanse vice-minister van Onderwijs Kim Jung Hyun. Ze moesten allemaal op de foto. Plasterk heeft rijen dia’s voor zijn raam hangen, pasfotootjes van alle mensen die een voet in zijn kamer hebben gezet.

De Koreaanse vice-minister Kim was in Nederland om een MOU, Memorandum of Understanding, te tekenen. De overeenkomst moet de samenwerking in het hoger onderwijs tussen Nederland en Zuid-Korea versterken. Neso Korea wordt daarin specifiek genoemd als het orgaan dat samenwerking moet faciliteren en ondersteunen. Een heuglijk moment voor Neso Korea. Deze MOU hing al een jaar in de lucht, maar het is toch fijn dat het kantoor nu een juridische basis krijgt, ook al is een MOU strikt juridisch gezien niet bindend voor beide landen. Toch heeft een MOU getekend op ministerieel niveau wel degelijk rechtskracht.

De delegatie was groter dan verwacht. De ronde tafel van Plasterk was niet groot genoeg om iedereen een plaats te geven. Mijn aandacht werd getrokken door een groot schilderij aan de muur van een vaatwasmachine. Een levensecht schilderij, alsof je net de deur had open getrokken en de borden vrolijk naar buiten keken. Naar de mannen en een vrouw in pak aan een ronde tafel. Twee Koreaanse delegatieleden kozen bij gebrek aan stoelen voor een zitplaats bij het raam. “Are you comfortable over there?” riep Plasterk. Ja, ja, knikten de Koreanen. “They are special chairs, Rietveld design chairs.” Als door een wesp gestoken, sprongen de Koreanen op en verontschuldigden zich.

Plasterk vroeg de Koreaanse vice-minister of hij nog iets van het land had gezien. Ja, onderweg van Schiphol naar Den Haag, was de delegatie gestopt bij de Keukenhof. Ik zat strikt formeel aan de tafel en ik was geïnstrueerd alleen te praten als de minister mij iets vroeg. Dan mocht ik kort antwoorden. Maar ‘Koekkehoffe’ kon Plasterk toch niet zelf ontcijferen als ‘Keukenhof’.

Na de ondertekening kwam het gesprek op Hendrick Hamel, de Colombus van Korea. Elk Koreaans kind kent het verhaal van Hamel, die met zijn VOCschip in 1653 schipbreuk leed voor de kust van Korea en vervolgens dertien jaar krijgsgevangene van de Koreaanse koning was. Hij wist te ontsnappen en keerde terug naar Nederland. Daar werd zijn logboek gepubliceerd, waarin hij vertelde over het verre gesloten koninkrijk Korea. Niemand in het Westen had tot dan toe ooit gehoord over dit land. Zijn originele logboek is te zien in het Nationaal Archief. “Ah, dat is vlakbij”, zegt Plasterk. “Interesting story!” En dus heb ik op mijn TO DO lijstje gezet: een Hamelboek op de post van Seoul naar Den Haag, bestemd voor minister Plasterk.