Voetjes van de vloer

In Korea kom je pas met een ‘vreemdeling’ in contact als je netjes wordt geïntroduceerd door een derde persoon. Dan komen de visitekaartjes tevoorschijn en worden beleefdheden uitgewisseld. In Korea loopt een hele duidelijke, maar onzichtbare scheidslijn tussen een ‘inner circle’ en een ‘outer circle’. Tussen de mensen die je kent en bij wie je hoort en de groep daarbuiten. Mijn collega vindt dat ook heel normaal. Want stel dat iemand zomaar tegen je begint te praten op straat, dan denk je: “Who is this creepy guy talking to you?”

In dezelfde lijn van gepaste beleefheden vinden de feestjes plaats in Korea, inclusief trouwpartijen. De feestelijke partijtjes zijn strikt geformaliseerde ceremonies. Je komt binnen, je naam wordt geregistreerd, je neemt een glas en begroet bekenden met een buiging. Na de speech wordt er geapplaudisseerd, je neemt nog een hapje en dan verlaat je de feestruimte. Bij de eindejaarsparty van het Neso-kantoor Korea, met Nederlanders en Koreanen als gasten, wilde ik dit keer geen formeel feest. Ik wilde swingend het Jaar van de Os uitluiden en het Jaar van de Witte Tijger verwelkomen en had voor deze avond maar een doel voor ogen: er moest en zou gedanst worden. Maar hoe kon ik de keurige, welgemanierde Koreanen zover krijgen dat hun voetjes van de vloer kwamen?

Of het kwam door de aantrekkelijke prijs die werd uitgeloofd voor de beste vrouwelijke en mannelijke danser van de avond of door de geweldige DJ, dat weet ik niet. Maar er werd gedanst en gefeest door jong en oud. Een van onze oudste alumni, die in 1961 aan het Institute of Social Studies in Den Haag heeft gestudeerd, genoot zichtbaar. De president van de organisatie voor internationalisering APAIE, strak in pak, kreeg spontaan dansles van een studente, die liet zien hoe je de schouders moet bewegen. De winnaars van de danswedstrijd konden rekenen op een luid applaus en lieten enthousiast hun danskunstjes nog eens zien, inclusief salto’s in de lucht en dansbewegingen over de grond.

Van gereserveerdheid was geen sprake meer en de Koreaanse studenten hadden de avond van hun leven. Totdat de lichten aangingen. Als bij toverslag veranderde hun houding. Ze bedankten beleefd voor het feest en verlieten de feestruimte.

Eun-mi Postma