Mijn toekomst in NL

Maria Neicu uit Roemenië
Na haar bachelor in Boekarest dacht Maria aan een studie in Noorwegen, Denemarken of Nederland. Maria’s ouders spoorden haar aan om naar het noorden van Europa te vertrekken. Vanwege de hoge kwaliteit van het onderwijs, en omdat er goed Engels wordt gesproken. De keuze was snel gemaakt toen ze in Maastricht de master European Studies on Science, Society and Technology vond, én een Huygens beurs kreeg. Een Deense universiteit probeerde haar nog over te halen om toch naar Denemarken te komen door haar ook snel een beurs te bieden, maar dat aanbod sloeg ze af. “Wat me erg aansprak aan de Universteit Maastricht was de duidelijke informatievoorziening op de website.”
In augustus 2009 vertrok Maria naar Maastricht. Daar waren het allereerst bureaucratische obstakels die haar troffen. “Ik wilde een bankrekening openen, maar dat lukte niet. ING Roemenië is iets anders dan ING Nederland, weet ik nu. En mijn pasje van de universiteit kreeg ik pas twee maanden na het begin van mijn studie, waardoor ik al die tijd niet kon printen, de toegangspoortjes van de universiteit niet doorkon, geen koffie kon halen, en de readers voor mijn studie niet kon betalen.”
Inmiddels is ze gesetteld in Nederland, en denkt ze na over de tijd na haar afstuderen in juni.
Maria: “Mijn vader was heel verbaasd dat ik een beurs van de Nederlandse overheid kreeg, maar er niets voor terug hoefde te doen. Vrienden van mij die een Roemeense beurs hebben moeten daarna minstens een paar jaar verplicht in Roemenië blijven.” Hoewel dit voor Maria niet geldt, denkt ze toch dat ze nog een tijdje in Nederland wil blijven. “Misschien ga ik hier na de zomer aan een nieuwe master beginnen.”

Madeleine Borthwick uit Australië
Ook Madeleine was verbaasd dat er geen verplichtingen verbonden waren aan de Huygens beurs. Ze had verwacht dat haar cijfers gecontroleerd zouden worden, of dat ze een bepaald gemiddelde moest halen. “Ik ben een dure student, omdat ik helemaal uit Australië moest komen, een tweejarige master ging doen en veel collegegeld moest betalen. Maar ze vertouwden er dus gewoon op dat ik mijn best zou doen.” Madeleine begon in februari 2008 aan de master Design for Interaction aan de universiteit Delft. “Ik had daarvoor al een uitwisseling van een half jaar gedaan in Nederland en dat was geweldig. Ik wilde ook wel graag in Italië gaan studeren. Het is in Nederland zo koud. Maar uiteindelijk schrok het me toch af dat ik daar les zou krijgen in het Italiaans.”
Over obstakels bij aankomst in Nederland kan ze met Maria meepraten. “Ik had veel problemen met het betalen van het collegegeld. Alles werd steeds teruggestort. Totdat de universiteit ineens onaangekondigd een paar maanden collegegeld van mijn rekening afhaalde en ik zonder geld zat.” Wat Madeleine het meest verbaasde is dat de IND haar brieven stuurde in het Nederlands. Ook gemeentelijke brieven, afschriften van de bank en de telefoonrekening waren niet in het Engels beschikbaar.
Madeleine is net afgestudeerd en wil in Nederland blijven. “Ze zijn hier veel verder op het vlak van innovatie in design dan in Australië.” Maar hoe graag Madeleine ook wil blijven, ze heeft er moeite mee om uit te zoeken hoe ze in Nederland kán blijven. Ze bracht al vele uren door op de website van de IND.

Shikhar Aggarwal uit India
Shikhar belt vanuit Londen. Hij studeert met een Huygens beurs in Nederland sinds augustus 2008, maar is op dit moment bezig met een afstudeerproject aan het University College in de Britse hoofdstad. Londen is duur. Maar Shikhar heeft van de Vrije Universiteit, waar hij een master oncologie doet, en van de KWF kankerbestrijding een extra beurs gekregen om zijn verblijf daar te kunnen bekostigen. Hij is er erg dankbaar voor, zegt hij. “Dit University College staat op de vierde plaats in rankings, wist je dat?”
Dat Shikhar in Nederland ging studeren was niet vanzelfsprekend. Veel van zijn familieleden studeren in Engeland of Amerika. “Mijn familie lachte me uit toen ik vertelde dat ik naar Holland wilde. Ze wisten niet dat hier ook lessen in het Engels worden gegeven, dat het onderwijs hier van goede kwaliteit is, en dat het goedkoper is. Maar ik kon ze overtuigen. Ik heb ze verteld dat de microscoop in Nederland is uitgevonden.”
Het leven in Nederland bevalt Shikhar goed. Hij hoeft niet perse terug naar India. Zijn familie is blij voor hem als hij gelukkig is in Nederland. En hij wil graag verder met onderzoek naar kanker. Volgens Shikhar loopt India erg achter met medisch onderzoek. Om die reden wil hij graag een tijdje in Nederland gaan werken. Hij is in januari begonnen met het zoeken naar een baan. Hij stuurde veel open sollicitaties en reacties op vacatures naar allerlei medische bedrijven en onderzoeksinstituten. Daar hoorde hij vaak het hetzelfde: “sorry, we hebben geen vacatures”, of “sorry, je spreekt geen Nederlands”. In deze periode ontdekte Shikhar ook dat zijn passie toch echt bij onderzoek ligt. Nadat hij nul op het rekest kreeg bij bedrijven heeft hij nu zijn zinnen gezet op een PhD. 

Shikhar, Madeleine en Maria zijn lid van HUTAC, de Huygens Talent Circle, een netwerk waarin de alumni en huidige bursalen van het Huygens Scholarschip Programme zich verenigd hebben. Dit is het beurzenprogramma van de Nederlandse overheid. Per jaar is er zeven miljoen euro beschikbaar voor excellente studenten uit de hele wereld die in Nederland willen studeren. Ieder jaar wordt door een selectiecommissie bij de Nuffic opnieuw bekeken hoe die zeven miljoen het beste verdeeld kan worden, dus een vast bedrag per beurs is niet te noemen. Alleen studenten die tot de beste 10 procent van hun studieprogramma in het buitenland hoorden komen in aanmerking voor de Huygens beurs.