'Een stagiair al naar huis gestuurd'

“Gisteren was er een bijeenkomst voor alle stagiairs, met goed nieuws en slecht nieuws. In de top-drie van best bezochte paviljoens komt het Nederlandse voor. Dat is natuurlijk leuk om te horen. Het heeft met de open structuur te maken: er zijn weinig wachtrijen, bezoekers kunnen meteen doorlopen. Maar we kregen ook een berisping. Veel stagiairs gaan vaak uit. De eerste dertig dagen van de World Expo zijn er tachtig ziekmeldingen geweest. Een stagiair is zelfs naar huis gestuurd. Voortaan moet je een doktersbriefje laten zien als je je ziek meldt. Je hebt hier natuurlijk een verantwoordelijkheid. Het komt wel eens voor dat ik weinig slaap heb gehad, maar ik zorg dat ik op tijd ben.

De bijeenkomst gisteren werd afgesloten met een borrel voor de Chinezen en Nederlanders. Onze Chinese buddy’s zijn in de praktijk gewoon collega’s, we werken samen als team. Ik heb allemaal Chinezen in de bediening. In het begin liep dat een beetje stroef, maar nu kennen we elkaar en maken we onderling grapjes. Buiten het werk gaan we samen uit, vooral naar de karaokebar. En de meisjes shoppen regelmatig met Chinese collega’s, die de leuke winkels weten te vinden.

Je leert hier erg veel, zeker als hbo’er: omgaan met een team, een andere cultuur. In plaast van onze begeleidster van de Haagse Hogeschool komt de directeur van facility management hier een kijkje nemen, daar moeten wij een programma voor verzinnen. Ik krijg heel wat visitekaartjes van gasten met wie ik een praatje maak, doe onwijs veel connecties op. Dus ik denk dat het wel gaat lukken om een rondleiding bij de Heinekenfabriek en een ontvangst op een universiteit te regelen.

Het wordt nu wat rustiger in de VIP-lounge. Bijna alle provincies zijn al geweest, met hun zakenrelaties uit China. Vaak zijn er saaie speeches, soms treedt een kinderkoor op of een jazz-bandje. Chinezen laten hun mobiele telefoon aan staan en gaan rustig zitten bellen of slapen tijdens presentaties. We denken na over een zomerconcept, waarbij bezoekers beneden een kaartje kunnen kopen voor de lounge en hier dan te eten krijgen wat ze willen. Dan komt het gewone Chinese volk over de vloer. En gelukkig krijgen we een zomerpak; dat wat we nu dragen is snikheet.

Vandaag, mijn vrije dag, hebben we een wandeling gemaakt door het oude Shanghai. Op een markt zagen we groene, gele en roze kikkers, jonge honden en katten. De contrasten zijn erg groot: op de ene plek worden poepemmers geleegd, even verderop is een Rolls Royce-dealer. In onze woonkamer staat een groot plasma-scherm waarop we alle wedstrijden van het WK voetbal kunnen volgen. De Chinezen begrijpen niet dat wij daar zo gek over doen. Ik baalde dat ik moest werken tijdens de eerste wedstrijd van het Nederlands elftal. Maar gelukkig wilden de gasten in de VIP-lounge kijken, dus heb ik er toch nog iets van gezien.

De meest bijzondere ervaring tot nu toe? We gingen met z’n drieën een weekendje weg en hadden een hotel geboekt, maar geen paspoort meegenomen. Dus we konden nergens terecht. Toen zijn we dekentjes gaan kopen bij Carrefour en in een park gaan slapen.”