‘Universiteit heeft weinig begrip voor sappelende internationale student’

Veel internationale studenten in Nederland maken zich zorgen over de alsmaar stijgende kosten van onderwijs in tijden van economische crisis. Velen storen zich steeds meer aan het feit dat hun Nederlandse medestudenten slechts een zesde betalen van het collegegeld voor niet-EU-studenten. Hoewel het logisch is dat de Nederlandse overheid hoger onderwijs als een verhandelbaar goed ziet, lijkt een tarief dat zes keer zo hoog is buitensporig. Het feit dat de meeste andere Europese landen bijna gratis hoger onderwijs bieden voor zowel hun onderdanen als buitenlanders maakt de situatie nog schrijnender.

Een groot probleem voor veel internationale studenten is het feit dat de beleidsmakers die zich bezighouden met vraagstukken rondom buitenlandse studenten Nederlanders zijn en daardoor niets lijken te weten over geldzaken in de rest van de wereld. Alle Nederlandse werknemers zijn gedekt door een riant sociaal vangnet. Die financiële zekerheid zorgt er misschien voor dat beleidsmakers geloven dat de rest van de wereld ook zo in elkaar zit. Maar dat is een waanidee.

De houding van studiecoördinatoren suggereert dat ze zich niet bewust zijn van de situatie van internationale studenten. Ze lijken zich bijvoorbeeld niet te realiseren dat het voor niet-Europese studenten vrijwel onmogelijk is om langer dan 24 maanden over een MSc-programma te doen. Velen van ons betalen onze studie uit verschillende bronnen en die bronnen zijn meestal na 24 maanden uitgeput. Het is daarentegen volkomen normaal voor een Nederlandse student om langer dan twee jaar over zijn master te doen. Nederlandse studenten kunnen rustig parttime werken tijdens hun studie zonder zich zorgen te maken over studievertraging.

Het financiële perspectief van een Indiase student is totaal anders dan dat van een Nederlandse. Een student kan in India van 100 euro leven als een koning. Maar om in Delft te studeren moeten veel Indiase studenten leningen afsluiten van zo’n 35.000 euro tegen een enorme rente van 14 procent per jaar. Als een Indiase student terugkeert naar India, moet hij ruim vijf jaar werken om zijn lening af te betalen. Daarom kunnen zij het zich niet veroorloven om hun studie net zo ontspannen te voltooien als een Nederlander.

Terwijl de universiteit verschillende oriëntatieprogramma’s heeft om buitenlandse studenten kennis te laten maken met de Nederlandse cultuur, wordt het hoog tijd dat beleidsmakers en professoren, die met buitenlandse studenten te maken hebben, ook een oriëntatiecursus gaan volgen. Om te leren hoe anders internationale studenten aankijken tegen financiën en studievoortgang dan Nederlanders.
Terwijl Nederlandse studenten ’s zomers twee maanden vakantie houden, zijn vakanties voor internationale studenten onbetaalbaar. Een effectief collegegeld van maar liefst 750 euro per maand – ook tijdens de vakantie - dwingt internationale studenten ertoe om 24 maanden non-stop te werken.

Om  hier en daar een paar euro’s te besparen, winkelen internationale studenten in de goedkoopste supermarkten, gaan ze nauwelijks uit en reizen ze weinig. Maar zelfs die spaarzaamheid lijkt niet te volstaan als ze hun geld weggezogen zien worden door Nederlandse instituties zoals ziektekostenverzekeringen, de belachelijk dure universiteitskantine en het sportcentrum, waarvoor studenten ook nog moeten betalen.

Bennet Cohen, een Amerikaanse MSc student, vindt dat Nederland een les kan leren van de Verenigde Staten: “Amerikaanse universiteiten zijn vaak duur, maar als je eenmaal binnen bent is alles gratis. Er zijn altijd gesubsidieerde reizen en er is voortreffelijk carrièreadvies. Bij de TU Delft is het carrièreadvies bijna alleen maar gericht op Nederlanders. Als Nederland daadwerkelijk een kenniseconomie wil worden, moeten internationale studenten beter onthaald worden.”

Dit opinieartikel is een verkorte vertaling van een Engels artikel van Raghuveer Ramesh dat eerder in Delta nummer 25 verscheen.